Αναζητώντας το Άρθρο 14.7 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα

Στις 18 Απριλίου, συνελήφθη κάτω από το σπίτι του ο Μένιος Εξίογλου την ώρα που ξεκινούσε για τη δουλειά του. Η σύλληψη έγινε με την διαδικασία του αυτόφωρου για το αδίκημα της ανυποταξίας. Στη συνέχεια έγινε η μεταγωγή του στην Αθήνα,  αποφασίστηκε η αναβολή της δίκης αρχικά για τις 30 Απριλίου και τελικώς για τις 20 Ιουνίου.

Σε αυτή τη διαδικασία έμεινε δύο μέρες σε κρατητήρια σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, ενώ μεταφέρθηκε στο Στρατοδικείο δεμένος πισθάγκωνα με χειροπέδες και πλήρη συνοδεία αστυνομικών δυνάμεων. Και όλα αυτά ενώ στις 18 Δεκεμβρίου του περασμένου χρόνου είχε καταδικαστεί πρωτοδίκως σε 4 μήνες με ένα χρόνο αναστολή με την ίδια κατηγορία από το στρατοδικείο της Λάρισας.

Παράλληλα το τελευταίο διάστημα είναι έκδηλη μια σκλήρυνση της στάσης της κυβέρνησης και του στρατιωτικού μηχανισμού απέναντι σε όλες τις εκδοχές της άρνησης στράτευσης.
 
Από τη μια στις επιτροπές συνείδησης, όπου εξετάζονται όσοι αντιρρησίες συνείδησης έχουν αιτηθεί για υπαγωγή τους στις διατάξεις για κοινωνική πολιτική υπηρεσία, οι απορρίψεις είναι αθρόες και απολύτως αδικαιολόγητες, ενώ υπάρχουν καταγγελίες για εξέταση των αιτούντων από επιτροπές με πλημμελή σύνθεση, στην οποία πλειοψηφία ήταν τα στρατιωτικά μέλη της. Κι αυτό είναι μια ακόμα ανελεύθερη και αντιδημοκρατική παρεκτροπή ενός θεσμού  με πολλά προβλήματα, με τιμωρητικό χαρακτήρα για όσους τον επιλέγουν, μιας διαδικασίας για την οποία οι προς κατάταξη νέοι πολύ συχνά ούτε καν μαθαίνουν ότι μπορούν να ακολουθήσουν. Ακόμα κι αυτό το δήθεν δικαίωμα όμως, δέχεται αήθη επίθεση λάσπης από βουλευτές της παράταξης που βρίσκεται στην κυβέρνηση (http://www.antirrisies.gr/node/1089), κάτι που μας αναγκάζει να υποψιαζόμαστε μια συνολικότερη μετατόπιση και συμπάθεια προς πιο ολοκληρωτικές, μιλιταριστικές πρακτικές από τη μεριά της.
 
Από την άλλη στα στρατοδικεία της χώρας, που έχουν αναλάβει το ρόλο του έκτακτου απέναντι στους ολικούς αρνητές στράτευσης. Η περίπτωση Εξίογλου δεν είναι δυστυχώς η μόνη. Ήδη στο τελευταίο 5μηνο, έχει διωχθεί με την ίδια διαδικασία δύο φορές ο Νίκος Καρανίκας (με παλαιότερη καταδίκη και φυλάκιση μηνών κι ενώ στο πρώτο αυτόφωρο αθωώθηκε για τις κατηγορίες της ανυποταξίας), ο Μπάμπης Ακριβόπουλος του οποίου η δίκη συνεχίζεται το φθινόπωρο και ο Μιχάλης Τόλης , που επίσης περιμένει τον ορισμό της εξ αναβολής δίκης του. Το μοτίβο είναι ίδιο: προφυλάκιση, μεταγωγή, μεταφορά στο δικαστήριο με όρους που δεν ταιριάζουν στη στοιχειώδη ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι ολικοί αρνητές, μαζί με όλους τους υπόλοιπους ανυπότακτους βομβαρδίζονται με το εξοντωτικό διοικητικό πρόστιμο των 6000€.
 
Όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα κλίμα απόλυτης αντιπαράθεσης προς οτιδήποτε αμφισβητεί το στρατό και την αυθεντία του. Οι μιλιταριστές βρίσκουν ευκαιρία να χορέψουν στον ακροδεξιό χορό της εξουσίας και να επιτεθούν λυσσαλέα στους αρνητές, με στόχο την κοινωνική εξόντωση και την περιθωριοποίηση των αντιπάλων τους. Δικαιώματα, διεθνείς συμβάσεις της χώρας, αναγνώριση της ελευθερίας συνείδησης είναι ψιλά γράμματα στο ζόφο των ημερών που απλώνεται.
 
Η αντίσταση στο μιλιταρισμό είναι αντίσταση στον καλλιεργούμενο εθνικισμό, στον ολοκληρωτισμό, στο νέο αυταρχικό κράτος. Για αυτόν ακριβώς το λόγο δεν υπερασπιζόμαστε μόνο δικαιωματικά τους αρνητές, αλλά θεωρούμε ότι ο αγώνας τους πρέπει να μεγαλώσει, να διευρυνθεί, να αγκαλιαστεί από ενεργά, δημοκρατικά και ριζοσπαστικά κομμάτια της κοινωνίας.
 
Με τις συνεχείς διώξεις αρνητών στράτευσης το μόνο που πετυχαίνουν οι στρατιωτικές αρχές είναι να εκθέτουν την ήδη εκτεθειμένη χώρα.
Στεκόμαστε δίπλα σε κάθε διωκόμενο αρνητή στράτευσης. Απαιτούμε την παύση κάθε δίωξης και την κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας.
 
Συγκέντρωση διαμαρτυρίας Πέμπτη 20 Ιουνίου, 9:00π.μ, στρατοδικείο στο Ρουφ.
Ημερομηνία: 
Τετάρτη, June 19, 2013